Een jaar in Oeganda, een jaar aan het werk als ‘lodgemanagers’

Een jaar in Oeganda, een jaar aan het werk als ‘lodgemanagers’

Op 13 december 2014 lieten we Nederland, al onze familie en vrienden achter, om een dag later onze voeten op Afrikaanse bodem (in Oeganda) te zetten. Na een korte nacht acclimatiseren in de mega drukke stad Kampala vertrokken we direct naar de bush, of eigenlijk moeten we zeggen, de Savanne, want dat is waar Mihingo Lodge zich bevind. Onderweg passeerden we de evenaar en kregen we ons eerste (en voorlopig laatste, maar dat wisten we toen nog niet) Oegandese eten voorgeschoteld.IMG_3348 Na ongeveer 3 uur over een geasfalteerde tweebaans weg gereden te hebben, vervolgende we het laatste uur van de reis over een onverharde weg dwars door Lake Mburo National Park om vervolgens het park aan de andere kant weer uit te rijden… (Mihingo Lodge bevind zich net buiten het National Park). Vanuit de vallei hadden we goed zicht op onze nieuwe werkplek, maar nog belangrijker, ons nieuwe ‘thuis’ en eindbestemming van onze lange reis vanuit Nederland. Een van de dingen die wij ons herinneren van de eerste dag bij Mihingo is het prachtige uitzicht waar wij de komende twee jaar tegenaan mochten kijken. Op dat moment denken we dat dit nooit zal vervelen en dat blijkt inmiddels zo te zijn. Het uitzicht is nog even spectaculair en mooi als op onze eerste dag.

Wij kwamen aan het einde van het regenseizoen aan in Oeganda, wat betekende dat alles groen was, maar naarmate de eerste maanden verstreken, maakten wij kennis met het droge seizoen. De vallei kleurde van groen naar geel en de dieren in het park migreerden naar andere locaties. Het was heet, dor en erg warm, terwijl het in Nederland in die periode guur, nat en grijs was. We overleefden onze eerste kerst en Oud&Nieuw op de lodge en werkten vijf weken non-stop. Toen was het tijd voor onze eerste vakantie. Omdat we (nog) geen eigen vervoer hadden zat er niets anders op dan onszelf in een Matatu (de lokale busjes, die als bus fungeren) te proppen, zo rustig mogelijk te blijven zitten om vervolgens ruim vier uur later op bestemming uitgespuugd te worden. Daar stonden we dan, metIMG-20150113-WA0003 onze backpack, midden in een stad in Afrika (Fort Portal). Het werd een onvergetelijke vakantie. Het reizen ging gemakkelijk, we sliepen in een van de meest luxe lodges van Oeganda (Ndali) en maakten onze eerste Gamedrive in Semliki National Reserve en na deze eerste vakantie volgden er nog velen door het prachtige Oeganda. Na een gedegen inwerktraject van 6 weken vertrok de toenmalige manager Clemmie, eind januari, terug naar Engeland. Toen stonden we er ineens helemaal zelf voor in onze droombaan als ‘lodgemanager van een safarilodge in Afrika’.

Net als in Europa verstreken de seizoenen en vlogen de maanden voorbij. Met elke maand een week vrij en onze ‘Iron Lady’ verkenden wij afgelopen jaar bijna heel Oeganda. We gingen onder andere op zoek naar de boomklimmende leeuwen in Ishasha, denderden de Nijl af in een opblaasboot, renden achter Chimpansees aan in Kibale Forest, maakten tot wel drie keer toe de boottocht over het Kazinga Channel, speelde cowboytje op echte paarden,  zochten (en vonden) Berggorilla’s in Bwindi, visten in de Nijl met uitzicht op de Murchison Falls, zwommen in Lake Victoria, maakten selfies met leeuwen, olifanten, giraffen, buffels en andere prachtige dieren, we kampeerden aan de Delta van de Albert Nijl met uitzicht op Congo, scheurden in een motorboot over Lake Bunyonyi, keken vanuit ons bed uit op Sipi Falls & kratermeren, reden door dorpjes vol zwaaidende kinderen, bezochten een grot vol levensgevaarlijke vleermuizen, schoten met een echt geweer met echte kogels, vaarden in een ballon over Queen Elizabeth en snoven zo nu en dan wat citylife op in Kampala (of bezochten de kapper, de garage en een van horeca gelegenheden).  We verbleven tijdens deze uitjes op prachtige plekjes, in luxe lodges en werden overal warm verwelkomt. Daarnaast kregen we heel veel bezoek vanuit Nederland (in vlg. Eva, Lotte & Martijn (3x), Rob & Mechtild (2x), Jorien & Thomas, Eisse, Christa & Peter, de Moeder van Anna & tante Sjanie en als laatste hadden we de Moeder van Sverre op bezoek).Slechts één keer gingen we het land uit om Eisse op te zoeken in Rwanda. Inmiddels hebben we al terugkerende gasten die we aan onze groep ‘vrienden’ mogen toevoegen en die ook al een keer terug zijn gekomen naar Mihingo. Wat een feest al dat bezoek en wat een gave ervaringen delen we met jullie! Gelukkig is het bezoek nog niet voorbij en staat onze volgende bezoek (Guus & Anke) al te trappelen om ons in april te verblijden met een bezoekje en verwachten we in juni Sandra en haar moeder…. Bedankt iedereen en wees welkom!!!

IMG_2695 IMG_3631 IMG-20151127-WA0003 CAMERA 20150701_161230 IMG_9424 P1000480 IMG_9423 IMG_3240

Het werk op de lodge was met ups en downs een enorme uitdaging. De eerste weken sliepen we na een lange dag werken in een klamme, koude koepeltent ergens in de bush. Het terrein is gigantisch, we sturen ongeveer 30 mensen van allerlei leeftijden, niveaus en stammen aan en er is altijd onderhoud aan de lodge. Bavianen terroriseren de lodge, apen gaan er vandoor met de cake en Bush Babies moorden elkaar uit. Overal door ons huis vind je kleine zwart/witte poepjes van de Ghekko’s en soms kruipt er ineens een kikker over je rug als je ligt te slapen!In het IMG_4110hoogseizoen is het een drukte van jewelste met komen en gaan van gasten en maakten wij soms extreem lange dagen. In het laagseizoen was het rustiger qua gasten en hadden we tijd voor een potje kaarten, leerden we ons personeel zwemmen of gaven ‘zomaar’ een feestje en dansten we op Afrikaanse muziek tot het bier op was. We leerden omgaan met lastige gasten, andere culturen en gebruiken en overtroffen onszelf door te blijven doorzetten en steeds weer op te klimmen uit de mindere tijden en hiervan te leren. 20151115_215617De mooie momenten die ons altijd bij zullen blijven zijn o.a. het warme onthaal bij terugkeer na onze vakanties, de flauwe grapjes waarvan mensen dubbel van het lachen liggen, het prachtige land met zijn afwisselende landschappen, het luipaard in onze tuin, de schetende en snurkende Gorilla, de vele lieve mensen die wij hebben ontmoet, al onze reisjes, kinderen spelend met een autoband langs de kant van de weg, de bevolking van Oeganda met hun eeuwige grote glimlach, Gamedriven met een koelbox vol koud bier, het heerlijke klimaat, de sterrenhemels boven de donkere savananne en de huilende hyena’s in de nacht. Maar zoals we al schreven hebben we ook minder IMG_3727mooie momenten beleefd, soms zijn dat dingen die je je in Nederland niet voor kan stellen. Zo werd kort na onze aankomst onze afwasser ontvoerd, uitgehuwelijkt en zwanger gemaakt en kwam een van onze personeelsleden in de gevangenis vanwege een vechtpartij. Verder is natuurlijk het zijn van een ‘manager’ niet altijd even makkelijk. Je bevind je als manager op een lastige positie tussen de eigenaar en het personeel in, daarnaast ben je overal eindverantwoordelijk voor en is het aansturen van personeel, dat soms niet vooruit te branden of ronduit brutaal is, een hele klus. Ook maken we lange dagen van 7 uur ‘s ochtends tot tien uur ’s avonds, zeven dagen per week, meestal 4 weken achter elkaar (zonder weekend). Soms hebben we veeleisende gasten waarbij je niets goeds kan doen en lijkt Murphy’s Law van toepassing te zijn…alles gaat mis en blijft mis gaan bij deze gasten ;). We hebben afgelopen jaar ook mensen moeten ontslaan, mensen zijn zelf van de een op andere dag verdwenen en er worden aan de lopende band kleine, maar soms ook grote dingen ontvreemd (van wc-papier, taart en melk tot zonnepanelen, schoenen en t-shirts van de waslijn). Onlangs was het verdwenenIMG_3272 item een telefoon van de ranger. In de tijd dat Sverre dit aan het onderzoeken was heeft de betrokken persoon het recht in eigen hand genomen, waardoor de situatie volledig uit de hand is gelopen. Het liep o.a. uit op liegen, omkoping, manipuleren, fals beschuldigen, bedrijging met stokken en uiteindelijk zelfs gevangenneming en marteling! Het kan gewoon niet gekker denk je dan en vooral, wat zijn dit voor mensen?! Afgelopen week is de persoon in kwestie ontslagen en dan nog zijn er collega’s/vrienden die niet snappen waarom hij hier niet meer welkom is. ‘Er is toch niemand doodgegaan’, was de reactie van een van hen…. Gelukkig zijn de mooie momenten, aardige gasten, grappige grapjes, leuke dingen, gave reisjes en ander gaafs in de meerderheid en krijgen we heel veel lieve reacties van mensen die ons top vinden en waardering tonen voor alles wat we doen.

Wij zijn nog niet klaar met Afrika en ons volgende avontuur, met wederom bezoek uit Nederland, staat alweer voor de deur….Op naar het (voor ons) nog onontdekte Noorden, Kidepo here we come!

About Anna van Doorn

One comment

  1. Jullie zijn zulke ongelofelijke bikkels! Mega veel respect hoe jullie daar alles draaiende weten te houden. De verhalen zijn ontroerend, mooi, hartverwarmend, maar ook verbazingwekkend en dingen waar je met je gezonde (Nederlandse/westerse) verstand gewoon niet bij kan! Geniet in volle teugen van de ups en sla je door de downs heen.

    Wat leuk dat er gasten weer terug komen! Gigantisch compliment!

    Geniet van deze vakantie!! Liefs Nicole

Scroll To Top