Met het openbaar vervoer van Dar es Salaam (Tanzania), door Malawi naar Lusaka (Zambia)

Met het openbaar vervoer van Dar es Salaam (Tanzania), door Malawi naar Lusaka (Zambia)

Begin maart was het tijd om Zanzibar achter ons te laten en verder te reizen door Afrika en onze avonturen voort te zetten…..

’s Morgens vroeg verlaten we dit prachtige bounty-eiland en startten onze reis op het vaste land van Tanzania, in Dar es Salaam. Vanaf daar vertrekt de treinreis van onze ‘bucket list’.   Een prachtige treinreis van zo’n 963 km dwars door wildlands Tanzania, door Mikumi National Park en helemaal tot aan de grens van Malawi. Het is niet de snelste manier van reizen, maar veruit de comfortabelste en daarbij is de sfeer in de trein zeer gezellig te noemen. Bij n adere kennismaking met een aantal passagiers blijkt dat het voornamelijk mensen zijn die in Zambia wonen en voor de treinmaatschappij TAZARA werken. In een andere wagon treffen we echter een stel Amerikanen (niet zo fris ruikende backpack-achtigen) aan, die in hun ondergoed bier zitten te drinken en vo or the US Peace-core vrijwilligen. Ondergoed in Afrika is een soort taboe die je niet aan anderen laat zien en zelfs niet tussen de andere was te drogen wordt gehangen aan de waslijn in de tuin… Er was hier dus sprake van wat onbegrip van beide culturen. Na een nacht in de trein, met een voortreffelijk diner in de restauratie, is het tijd om naar bed te gaan. In deze trein betekend dat mannen en vrouwen in gescheiden coupes. Anna slaapt in een 6-persoons coupe met 5 andere dames, 2 kinderen en een baby aan de tiet, terwijl Sverre bovenin de coupe een plekje heeft tussen de snurkende mannen.
De volgende dag komen we na lunchtijd aan in de grensstad Mbeya (Tanzania), waar we de nacht doorbrengen in een nogal ‘vergane glorie’ hotel, ‘The Shining’, is er niets bij….Er hangen een paar vage figuren aan de bar, in de kamer staat een tv uit het jaar nul en het ontbijt bestaat uit droog brood met thee. De vorige dag aan ons beloofde eieren, gaan helaas toch niet lukken, want de receptioniste wil de keuken niet ‘vies’ maken. Na een nieuwsgierige blik van Anna om het hoekje van de keuken, wordt het duidelijk, de keuken is al maanden (misschien wel jaren, maar dat weet je in Afrika nooit…) niet gebruikt en oogt niet erg fris. Gelukkig zijn wij de moeilijkste niet en droog brood met wat suiker vult de maag. Met een taxichauffeur, die wel een cursus ‘deodorant-gebruik’ kan gebruiken, komen we aan bij de grens. De grensovergang is een klein gebouwtje, waar je in principe aan alle kanten omheen kan en mag lopen. We wachten ongeveer een uur op onze stempel en verlaten het gebouwtje aan een willekeurige kant. Alhoewel officieel de ene kant Tanzania en de andere kant Malawi is, mogen we voor een ‘te ranzig’ toilet bezoek gewoon weer Tanzania inlopen. We reizen verder per Matola, een minibusje waar passagiers ingepropt worden tot er echt niemand meer bij kan en die om de haverklap stopt om mensen en goederen in en uit te laden.
Na een lange dag reizen komen we in het donker, tijdens een keiharde storm/regen bui, aan op onze bestemming, Nkhata Bay waar we verblijven bij het knusse, door een Brits-Amerikaans-Malawiaanse familie gerunde Aqua-Africa hotel. Het knusse, kleurige dorpje is gelegen aan de oever van Lake Malawi en staat bekend om zijn relaxte, hippie-achtige sfeer. De reggaemuziek schalt uit de speakers en Rastafari ‘s verkopen houtsnijwerkjes in kleurige shopjes en er is zelfs een bioscoop! De bioscoop is een klein houten gebouw met kerkbanken en een beamer, waarop Afrikaanse films vertoont worden. Wij wandelen wat door het dorpje en maken een duik (waarvoor wij gekomen zijn). De onderwaterwereld en het zoete water maken deze duik vernieuwend, onvergetelijk en erg indrukwekkend. Geen koraaltuinen, maar rotspartijen, geen planten, maar kristalhelder water en qua vissen voornamelijk cichliden (tropische zoetwater vissen die bekendstaan als echte muilbroeders; wanneer ze zich bedreigt voelen nemen ze de kroost in hun muil ter bescherming) zijn te zien in het meer.
Vervolgens zakken we in zuidelijke richting af langs het meer, waar we in de buurt van Nhkotakota Game Reserve weer aan het meer verblijven. Het meer is inmiddels bruin gekleurd. Dit komt vooral in het regenseizoen voor, wanneer modder via de rivieren uitkomt in het meer. Zwemmen wordt afgeraden, want er zou wel eens een krokodil langs kunnen zwemmen die je door het bruine water niet kan zien. We maken een wandeling en gamedrive door nhkotakota gamereserve dat onlangs is overgenomen door de organisatie African Parks die fantastisch werk doen voor de bescherming van de laatste paar ongerepte parken in de minder bekende landen van Afrika. Er zijn recentelijk zo’n 250 olifanten vanuit een ander park, in het zuiden van Malawi, overgebracht naar Nhkotakota. Doordat de olifanten de weg wel een makkelijke route vinden om zich te verplaatsen staan zij gedurende 2-3 uur midden op de weg. In eerste instantie super gaaf om ze zo dicht bij te zien, maar na verloop van tijd duurt het wachten wel erg lang….langzaam rijden we uiteindelijk toch maar in de richting van de olifanten. 1 olifant flappert een beetje met zijn oren, maar schenkt verder weinig aandacht aan onze voorbij rijdende auto.
De volgende dag laten we, na ongeveer een week aan Lake Malawi doorgebracht te hebben, het meer achter ons om nog een aantal nachten in Ntchisi forest-lodge van Ans (een kennis van ons uit Oeganda) door te brengen. Deze lodge staat aan de rand van Ntchisi Forest, een prachtig stukje regenwoud midden in Malawi. Het plan is om met het openbaar vervoer die kant op te gaan, een reis van hemelsbreed slechts 60 km. Maar aangekomen bij de matola-standplaats blijkt deze op zondag pas aan het einde van de middag (als het busje vol is) te vertrekken. Dus rest ons 2 opties, wachten of een taxi. Na stevig onderhandelen vinden we twee aardige broers die ons wel willen rijden. We rijden dwars door Nhkotakota Game reserve, over nagenoeg lege asfalt wegen en dwars door de heuvels over hobbelige zandwegen. Een prachtige reis. Na ongeveer 5 uur rijden en met de lodge in het vizier stokt de auto ineens. Het lijkt alsof we een klapband hebben, maar het is nog veel erger. Het wiel van de auto is eraf gerold!! Her en der vinden we langs de kant van de weg nog bouten. We reden niet snel en mensen kunnen hier alles repareren. Met een moersleutel wordt de schijfrem weer een beetje in model geslagen, zodat de remblokken er niet tegenaanlopen. De resterende bouten worden verdeeld over 4 wielen, een beet je aangedraaid en hoppa, we zijn weer onderweg. Gelukkig nog maar 2 Kilometer. Heelhuids komen we aan bij Ntchisi Forest Lodge. En wat blijkt, we zijn nogal omgereden en de andere route zou slechts twee uur in beslag nemen i.p.v. vijf…. Na een groepsfoto, een koud drankje en afgerekend te hebben vertrekken de broers met een zo goed als lege tank en een big smile naar huis. De lodge ligt in een prachtige omgeving en straalt verder een en al rust en relaxen uit. Dat is dan ook wat wij voornamelijk doen. We slapen veel, staan laat op, maken een prachtige wandeling door het regenwoud, dineren uitgebreid met een goed glas wijn en gaan totaal uitgerust na 3 nachten in een minibusje weer op pad.
In 1 dag reizen we vanuit Malawi naar Chipata, een van de “grotere” steden in Zambia. De volgende dag reizen we door naar Lusaka, de hoofdstad van Zambia. Hier kunnen wij na ruim 2 weken reizen een deel van onze bagage achterlaten bij onze toekomstige collega, Lisa. We worden warm onthaald door Lisa’s man, Tim. Lisa is op dat moment in Engeland, maar Tim vangt ons op in zijn ‘eigen’ Tim’s Bar. De jongensdroom van iedere man, een eigen bar in je huis! Na een paar koude biertjes voelen we ons al helemaal thuis in Zambia.
Maar onze reis is nog niet ten einde, er staan nog 2 weken Zambia op de planning, voordat we weer aan het werk mogen. Op naar de Victoria Falls dus. Een van werelds beroemdste watervallen bevinden zicht in het zuiden van Zambia, op de grens met Zimbabwe. We reizen per bus naar Livingstone, vanaf waar we de Falls kunnen bezoeken. Livingstone, vernoemd naar de Britste ontdekkingsreiziger, David Livingstone. Een kleine week vertoeven we in ‘Fawlty Towers’. Voor wie bekend met de gelijknam ige serie uit 1975, nee, hier geen Basil, Emmanuel of Sybil, maar een prima hostel waar alles goed geregeld is. We picknicken bovenop de watervallen tussen de bavianen, waar Anna’s broodje pindakaas binnen 2 seconden uit haar handen wordt gegrist.  Vervolgens wandelen we langs de watermassa, wat nogal een natte bedoeling is. Het is regenseizoen en het water staat bijna op z’n hoogst. Dat betekend dat er een enorme hoeveelheid water over de rand van de kloof wordt gespoten en dat veroorzaakt een soort douche in een straal van 1 km rondom de waterval. Fotograferen is nog een hele kunst en al druppend en soppend komen we weer terug bij het hotel. Verder rijden we paard in Mosi-Oa-Tunya National Park en besluiten we de Zambezi ook eens van dichtbij te bekijken, door te gaan raften in de Patoka Gorge. Wij delen de raft met 2 Chinese dames en je raadt het al, beide dames blijken niet te kunnen zwemmen! Dit gaat natuurlijk prima zolang de raft niet om slaat, maar het heet niet voor niets wild water raften… De meiden gillen het uit en klampen zich vast aan alles wat ze tegenkomen. Anna wordt als reddingsboei bont en blauw geknepen door een krijsende Chinees, die denkt dat ze dood gaat en aan een stuk door ‘help me’ roept. Als beide meiden veilig en wel weer in de boot zitten hangt Anna er nog aan. Een grote golf slaat haar echter bij de boot vandaan en de rest van de stroomversnelling wordt zij al proestend en naar adem happend, half hangend aan een reddings-kajak, voortgesleurd. Door de grote hoeveelheid water, het is regenseizoen, zijn er draaikolken en meters hoge golven. Gelukkig is Anna nooit bang en opgegroeid in een waterland. De rest van de stroomversnellingen blijft ze uit de buurt van de Chinese dames en hebben we veel lol om hun angstige gezichten en de typische Chinese jammerende klaagzang als de boot ook maar enigszins wiebelt. Nu schijnt het raften in oktober op z’n heftigst te zijn en stelt het deze tijd van het jaar niet zo veel voor, haha…we will be back! Om deze dag in ‘stijl’ af te sluiten gaan we met de ‘booz (sunset) cruise’ al etend en drinkend genieten van de zonsondergang op de Upper Zambezi River. Deze cruise is all-incl. drank, met hapjes en een bbq, een gezellige afsluiting van de dag dus.
De volgende dag is Sverre jarig en reizen we noordwaarts naar de Lower Zambezi River. We drinken sparkling wine aan de oever van de rivier en proosten op een bijzonder verjaardag in weer een nieuw land. De volgende morgen staat er een 4-daagse kano safari op het programma. We laden de kano’s vol met eten, drinken, kampeerspullen, 2 gidsen, een spanjaard, Javier genaamd en onszelf. De instructies zijn duidelijk en simpel, niet met je handen over de rand van de kano hangen (krokodillen) en achter de gids blijven (nijlpaarden). Het kanoën gaat op een ontspannen tempo en de omgeving is prachtig. De mighty zambezi is een van de weinige rivieren die nog ongestoord door het landschap meanderen, met aan beide zeiden een van de meest adembenemende natuurgebieden ter wereld. Overal zijn vogels en we komen geregeld olifanten, buffels, Puku’s, bavianen, nijlpaarden en andere beesten tegen. We peddelen behendig om families nijlpaarden heen en maken voldoende stops om de benen te strekken en te lunchen. De gids is een fantastische padvinder en zeer ervaren in het wel en wee van de rivier. De nachten brengen we door op eilandjes of zandbanken in de rivier. We zetten zelf onze tent op en in de tussentijd wordt het zeer smakelijke eten door de gidsen bereidt op een vuurtje. Het ontbijt bestaat zelfs uit eieren, spek, worstjes, bonen, koffie, thee en sap. Op dag 2, net op het moment dat Anna niet meer zo nerveus is van alle krokodillen en nijlpaarden om ons heen, krijgen we bijna een hartverzakking als de gids aangeeft dat we naar rechts moeten kijken. Op nog geen 2 meter afstand ligt een krokodil van minstens 6 meter lang in het water naar ons te loeren. De gids roept dat we rustig moeten blijven en op dat moment schiet het prehistorische monster het water in, recht onder onze kano door. Gelukkig is er voldoende ruimte/water (40 cm) onder onze kano en verdwijnt het monster in de diepte van de rivier. Later horen we een verhaal van de gids dat een soort gelijke situatie ook wel eens anders is verlopen. Er was toen niet voldoende water onder de kano en de krokodil viel de kano aan en begon zijn deathrolls op de kano te oefenen. De gids en gasten zijn ternauwernood aan de krokodil ontsnapt en uit de kano gesprongen en snel op een zandbank gaan staan. Toen de krokodil na 15 minuten uitgeraasd was hebben ze de spullen bij elkaar gezocht en zijn verder gevaren (na wat inpraten van de gids op zijn gasten). Wij vonden onze ervaring met de krokodil al spannend genoeg en zijn blij dat het bij ons anders verliep. Kortom, we hebben weer een mooi verhaal te vertellen bij het kampvuur en op verjaardagen. De kanotocht zelf is moeilijk in woorden te beschrijven. Het is prachtig wanneer je je kamp opbouwt en in de verte een leeuw hoort brullen met de boodschap: dit land is van mij! En later wanneer je zit te eten bij het kampvuur de olifanten op nog geen 20 meter langs komen lopen om te drinken. Kortom, een memorabele ervaring en zeker een voor iedereens bucketlist.   
Na ongeveer 4.000 km gereisd te hebben zit onze maand vakantie erop. We reisden per taxi, ferry, trein, bus, mini bus (genaamd ‘Matola’ in Malawi, ‘Dala Dala’ in Tanzania, ‘Matatu’ in Kenya, ‘Taxi’ in Oeganda of gewoon Mini bus), TukTuks, lopend, per touring car en per vliegtuig. Een hele onderneming met onze 70 kg aan bagage (2 backpacks, 2 duffels, 2 rugtasjes en een handbagage koffer). Want tja, wij waren eigenlijk niet aan het ‘reizen’, nee wij waren aan het ‘verhuizen’. Om een lang verhaal kort te maken, de reis/verhuizing zit erop en we vliegen samen met onze nieuwe collega, Lisa, van Lusaka naar Mfuwe. Vanaf Mfuwe airport is het nog ongeveer 1 uur rijden naar ons nieuwe thuis, Kafunta River Lodge, in South-Luangwa National Park, Zambia.
De start van weer een nieuw avontuur, een nieuwe baan en een nieuw thuis in een nieuw land.

Zambia…..The land of the legendary African walking safari, Victoria Falls, the wild Zambezi River, abundant wildlife and raw wilderness, all in one friendly country.

About Anna van Doorn

4 comments

  1. Wat een verschrikkelijk jaloersmakende verhalen. Niet dat ik erover gepiekerd zou hebebn om een meerdaagse kanotocht tussen de krokodillen te maken…my god wat een horrorverhaal…
    Schitterende foto’s ook. Ga heerlijk genieten in jullie nieuwe land. Ik zag op “hotel te koop” een mooie lodge in Namibie. Kost helaas wel wat, maar wellicht iets voor jullie om als volgend projekt te managen!
    Ons laatste jaar GT loopt momenteel. Per september trekken wij onze handen er van af…slik… Dan nog even reizen; eerst afscheidstour door China, dan Vietnam en ws ook Afrika, dus misschien komen we jullie kant ook nog even op.
    En dan begint na de Kerstvakantie ons nieuwe leven in de Betuwe: Tiel!
    To be continued.

    Liefs uit Yangshuo,
    Karst, Paulien, Pelle & Raaf

  2. Mooie verhalen weer Sverre en Anna, prachtig plezier gewenst voor de komende avonturen!

  3. Mooi verhaal met prachtige plaatjes! Even waande ik mij bij jullie in Afrika.
    Nog veel plezier, geluk en memorabele momenten toegewenst in Zambia! XX

  4. Schitterende avonturen!!!

Scroll To Top