Produceren

Produceren

Op een avond wordt mij (Anna) gevraagd hoe oud ik ben, waarop ik antwoord dat ik ‘pas’ 32 ben. Wordt het dan niet een tijd om te gaan ‘produceren’? vraagt een ander mannelijk personeelslid mij vervolgens. Met produceren wordt het krijgen van baby’s bedoeld wat in de Oegandese cultuur aangeeft of je een goede vrouw bent. Het voornaamste doel van een Oegandese vrouw is het krijgen en opvoeden van zoveel mogelijk kinderen. De man moet daarnaast vaak gedeeld worden met andere vrouwen, aangezien mannen hier in ieder stadje ongeveer een ander schatje hebben. Kinderen zien deze halfbroer en -zussen als volwaardige broers en zussen, waardoor families hier enorm groot kunnen zijn. Van de vrouwen wordt verwacht dat zij niet zeuren of jaloers doen en op verjaardagen komt iedereen gezellig samen. Daarnaast is het de bedoeling dat een vrouw na de bruiloft twee maanden in de hut blijft en alleen maar melk drinkt met als doel het kweken van een stel goede heupen en een goede kont om vervolgens zo snel mogelijk te kunnen produceren en omdat de Oegandese mannen vrouwelijke rondingen mooi vinden, hoe dikker de vrouw, des te mooier. Ook mij wordt gevraagd waarom Sverre en ik na 10 jaar nog niet getrouwd zijn. Het feit dat Sverre geen koeien bezit vinden onze medewerkers een grappig antwoord en daarmee laten wij deze discussie maar even voor wat het is, want uitleggen dat samenwonen zonder te trouwen, of zelfs kinderen krijgen in Nederland vrij normaal is, is nog een hele klus. Gelukkig is de emancipatie ook hier langzaam aan het veranderen en gaan steeds meer vrouwen naar school of aan het werk en trouwen zij uit vrije wil met de hoop dat zij de enige vrouw van die man zullen zijn. Alhoewel een van onze klusjesmannen er zijn eigen ideeën op na houdt. Wanneer je hem vraagt hoeveel vrouwen hij nou eigenlijk heeft antwoord hij met een grote grijns dat al die vrouwen ‘gewoon’ vriendinnen zijn en hij maar 1 ‘vrouw’ heeft….

Verder is het heet in Lake Mburo National park en je gelooft het vast niet, maar wij wachten met smart op het regenseizoen. Op een enkele dag regen (uiteraard tijdens onze vakantie) na is het vooral dor, droog en warm. De dieren trekken richting het meer en onze vallei vol zebra’s begint op een verlaten woestijn te lijken. Ook de lodge heeft last van de droogte en ons waterniveau daalt langzaam richting het kritieke punt waardoor de watertoevoer vanuit de hoofdtank stopt. De watervoorraad van de lodge wordt op drie manieren aangevuld: via een pijpleiding wordt water vanuit Lake Kacheera (met een door een zonnepanelen aangestuurde pomp) naar de lodge gepompt, regenwater wordt opgevangen via een enorme rots en in nood kunnen wij een tankwagen laten komen. De pomp werkt niet goed als het bewolkt is en regen opvangen als het miezert zet ook geen zoden aan de dijk, dus rest ons de laatste optie. Een enorme tankwagen bezorgd ons water, vult deze nog 3 maal in het meer en onze watertank is weer klaar voor een volgeboekte lodge. Klinkt allemaal simpel, maar dit vergt veel checken van het waterpeil, zoeken naar het juiste telefoonnummer en uiteindelijk flink onderhandelen over de prijs. Naast het feit dat water steeds schaarser wordt en de dieren uit ons uitzicht verdwijnen begint het groen in geel/bruin te veranderen en verliezen alle bomen langzaam hun bladeren. Na slechts een week regen zal dit volgens de Oegandezen snel weer fris groen worden en komen dieren terug. Wij zijn daarnaast benieuwd hoe het zal zijn op een regenachtige dag op de lodge. Zijn onze gasten dan nog zo blij en relaxt of wordt iedereen net zo knorrig als in Nederland wanneer het dagen regent?

Naast regen hebben wij nog een Hollandse activiteit: fietsen. Het zijn echter niet zomaar fietsen, maar super stoere full suspension Mountain Bikes. In samenwerking met Africa Outdoor hebben wij deze fietsen te huur. De eigenaren van deze organisatie komen uit Zweden en zijn eens een keer geen expat-vrouwen, maar expat-mannen. Omdat hun beide vrouwen aan het werk zijn proberen zij van hun hobby een business te maken, fietsen. Op aanvraag importeren zij prachtige fietsen vanuit Europa naar Oeganda om deze in Kampala aan expats te verkopen. Daarnaast hebben wij een stuk of 15 fietsen om te verhuren aan onze gasten. De heren komen 2 dagen op bezoek om de marketing van de fietsen te bespreken, zodat wij naast de paarden ook bekend komen te staan om onze goede fietsen en gave fietsroutes in de Afrikaanse bush. De fietsen, onze vaste fietsgids en de routes worden uitgebreid door hen getest en daarnaast zijn zij gezellig gezelschap in ons (op dat moment) lege lodge. Om de fietsenhuur goed te kunnen promoten is het uiteraard belangrijk dat ook wij de activiteit een keer ervaren, dus trekken wij onze sportieve kleding aan en pakken een fiets. Via een hobbelige dirt road start de route bergafwaarts richting de vallei buiten het National Park. Eenmaal aanbeland in de vallei is het ontspannen fietsen over vrij vlak terrein. We rijden tussen de zebra’s door en zien topi’s zonder dat de beesten opgeschrikt wegrennen. In een kleine twee uur kan je een mooie rondje om de rots van de lodge fietsen. Langs onze stallen gaat de weg weer bergopwaarts richting de lodge. Een vermoeiende klus in de zinderende hitte van Afrika, maar een enorm gave ervaring. Zonder lekke banden komen we bezweet en voldaan terug bij de fietsenstalling. Een ding is duidelijk, er moet geoefend worden op deze sportieve, coole activiteit en jullie moeten massaal deze kant op komen om een stoere fietstocht door Lake Mburo te maken!

Om onze conditie op pijl te houden gaan we de dag erna weer op pad, dit keer nemen we echter een ander vervoermiddel, een paard. Aangezien Mihingo Lodge bekend staat om zijn mogelijkheid om paard te rijden willen wij dat ook graag leren, dus gaan we vol goede moed te paard richting vallei. Anna’s paard weet wanneer er gedraafd kan worden en trekt ongeduldig aan de teugels. Als we al lopend wat geoefend hebben op het sta-zit gebeuren krijgen de paarden het sein om te gaan draven en dat laten ze zich geen twee keer zeggen. Nu moeten wij proberen ritme te houden, niet te stuiteren op het zadel en het paard in bedwang zien te houden zodat zij niet gaat galopperen…. een lastig en nog best vermoeiende oefening voor iemand die pas twee keer in zijn leven op een paard heeft gezeten. Volgens Joseph (ex racepaarden trainer uit Kenia en hoofd-stallen) is het niet moeilijk, maar moet je wel regelmatig oefenen. Na twee uur rijden stappen we plakkerig en uitgelaten van de paarden en lijkt het ons nog steeds leuk om het ‘echt’ te leren…wordt vervolgd.

About Sverre Beugelink

3 comments

  1. Hier worden misschien andere termen dan produceren gebruikt, maar de insteek van de vragen, ook in NL, blijven hetzelfde…. 🙂 Ik kom graag een tripje met jullie mee hobbelen binnenkort!

  2. Lieve Anna en Sverre,
    Alweer zo’n fantastisch verhaal. Jullie leven bruist, wat geweldig voor jullie.
    Anna, het zou leuk zijn als je al je verhalen bundelt en uitgeeft, er zit een echte auteur in je. Wat het “produceren” van kinderen betreft, leuk, als jullie het zelf willen. Niks moet, aanzien en geluk heeft nog zoveel andere dingen.
    Ik hoop dat het bij jullie snel gaat regenen. Hier niet, het is heerlijk voorjaarsweer. XX

  3. Karst & Paulien

    Wat een heerlijke verhalen!!!
    Lekker aan het produceren slaan zou ik zeggen, om zo wel wat aanzien te houden…
    Op de bikes kennen we jullie wel, maar ik zit me jullie ook helemaal te paard voor te stellen. Wie is er sneller?
    Er schuilen echte dierenvrienden in jullie, lees ik al.
    Geniet van al het moois daar.
    Per mail soon een China update!

    XX Karst & Paulien

Scroll To Top